Antonio Fernández Cid ostentó un cargo militar pero fue sobre otros designios que actuó como un verdadero estratega. Crítico musical fino y exigente, musicógrafo prolijo y de ambiciones desmedidas en una era asistemática, pivote, en definitiva, del cerrado mundo musical de la posguerra española supo aprovechar su cercanía, otros pensarán que su influencia, a los compositores españoles para encargar un curioso proyecto: la composición de un corpus de canciones gallegas.
Un prestigiós compositor fa setanta anys; en un dels homenatges que se li fan amb aquest motiu un jove tenor que tot just comença la seva carrera canta tres de les seves cançons. El compositor queda tan seduït per la seva veu que decideix compondre-li un cicle de cançons, que s'estrena tres anys després.
Perspicaços com sou, benvolguts lectors, ja us haureu adonat que en aquest blog tenim el nostre compositor consentit, que apareix per aquí amb més freqüència que qualsevol altre i que va camí de convertir-se en una mena de compositor resident: Franz Schubert. No negaré que és la meva debilitat i ara hauria de dir allò de "no entenc com pot haver algú que no estimi Schubert", però no és cert, sí que ho entec. És a dir, si hi ha gent que no li agrada el pernil, la xocolata, Mozart o Maria Callas i va tan feliç pel món bé ha d'haver gent que no li agradi Schubert.
Continuem amb el recorregut per les nostres deu cançons més tristes amb la segona de les cançons escrites a partir d'un poema de Friedrich Rückert. La primera era Sei mir gegrüßt, una cançó i un poema escrits el 1822 amb un punt d'ambigüetat sobre el qual vam estar debatent. Aquesta setmana és el torn d'Oft denk'ich sie sind nur ausgegangen (Sovint penso que només han sortit a fora), de caràcter ben diferent i gens ambigu.